Zapcultuur
Columns index
Tijdje geleden vielen drie enveloppen tegelijk bij me in de brievenbus.
Eentje van Euronet ("hiep-hoi, we worden nu helemaal Wanadoo"),
Vuurwerk ("hoera, we heten eigenlijk Versatel en zijn uit de surcéance-van-betaling")
en Vodafone (iedere herinnering aan Libertel hebben ze de afgelopen maanden
zo goed mogelijk weggepoetst). Dahaaag, geachte merken van weleer !
Jarenlang wordt je door hun marketing-afdelingen gek gemaakt met branding,
branding en nog eens branding. Je behoort overtuigd en merk-bewust te kiezen
voor merk A of B (of doe eens gek, kies C). Jarenlang timmeren de bedrijven
aan een lange weg omhoog. Maar als ze dan eenmaal het grote geld geroken
hebben, dan volgt meestal een fusie of beurs-notering of laten deze ondernemingen
zich maar al te graag opslokken door een grote multinational. Weg merk,
weg logo, weg zorgvuldig opgebouwde identiteit.
Of neem dan eens de verzekeringsmaatschappijen: in 12 jaar is de mijne
zeker 6x van naam veranderd. En maar hameren op "stabiliteit, continuïteit
en vertrouwde zorg". De enige constante factor in hun hele bedrijfsvoering
ben ìk, de klant die al 12 jaar het geld ophoest.
In de IT-wereld is het niet veel beter. In de 8 jaren die ik bij een Apple
dealer werkte, heb ik 4x een nieuw visitekaartje gekregen, terwijl mijn
bureau-stoel geen meter verschoof. Ik begrijp het heus wel: als er geen
ander alternatief is dan "kopje onder" en ontslag voor de hele
bups, dan is afgeslankt doorstarten of de tent verkopen de enige uitweg.
Zo wordt tenminste veel ellende voor een aantal medewerkers van het noodlijdende
bedrijf voorkomen.
Recente voorbeelden uit onze iegen omgeving: uitstel van betaling voor
klonenbouwer Laser en Mac&PC Solutions onderuit. Bij de een zat Katja
Schuurman aan de buitenkant van de harde schijf, bij de ander zaten de
plaatjes waarschijnlijk aan de binnenkant van de harde schijf. Maar dat
terzijde. Iedereen reageert verbaasd en soms verbolgen: "goh, wat
erg, hoe kan dat nou, wat sneu voor ze", vele steunbetuigingen en
slechts een enkele wanklank. Maar de wereld draait daarna verder en we
zoeken alweer snel een nieuw zakelijk onderkomen waar we ons prettig bij
denken te voelen.
Eigenlijk zijn we slappe zappers, meelopers zonder ruggegraat, met enkel een goeie neus voor waar we voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Oprechte betrokkenheid ? Laat me niet lachen...
Verschenen op MacFreak, 2002.