Gretig en Gratis
Columns index
Zegt die baas van Google: "Stel je niet aan, privacy is je eigen zorg". En gelijk heeft-ie. Iedereen stuitert van verontwaardiging: "Ja maar, ja maar, je kan er niks aan doen dat je hele hebben-en-houwen online te vinden is!" Het antwoord daarop: JAWEL.
Als je het niet prettig vindt dat iedereen je al dan niet pikante vakantiefoto's kan bekijken, zet ze dan niet lukraak op gratis media zoals FaceBook en Flickr ! Als je het raar vindt dat je collega's weten dat je een zwak voor latino's hebt, maak dan eens aparte accounts aan in Hyves en Twitter ! Of nog eenvoudiger: let eens op knopjes met aanduidingen zoals "Public or private" of "Protect my Tweets".
"If you have something that you don't want anyone to know, maybe you shouldn't be doing it in the first place.
If you really need a kind of privacy, the reality is that search engines - including Google - do retain [published] information for some time."
Eric Schmidt,
CEO Google.
De gretigheid waarmee al die online ontboezemingen in tekst en beeld worden verspreid is groot, vooral ook omdat deze diensten allemaal gratis worden aangeboden. Maar daarvoor geldt dan wel het spreekwoord "voor niets gaat de zon op", want die diensten zijn gebaat bij zoveel mogelijk exposure (lees advertenties), dus zijn ze in principe zo goed mogelijk doorzoekbaar en bezoekbaar voor Google, Bing en iedereen.
Iemand die stelt dat vroeger vakantiefoto's alleen gezien werden door intimi, vergeet voor het gemak dat foto's afdrukken vroeger geld kostte. Je betaalde zodoende - weliswaar indirect - voor exclusiviteit, en dat kan nog steeds. Gebruik voor je vakantiefoto's dus misschien eens een dienst die niet gratis is, maar die jou laat bepalen welke informatie publiekelijk is en welke je liever op verzoek of uitnodiging vertoont.
"Oh behave !"
Of volg Mr. Schmidt's advies op: "Gedraag je!" Zo worden studenten de laatste jaren al wat alerter op hun doen en laten, omdat ze beseffen dat die snapshots van dat ruige feestje wel eens door toekomstige werkgevers kunnen worden gezien.Er is dus een beperkte 'web-generatie' die daar nog niet zo bewust mee omging en wiens ballorige weed-blowing en skinny-dipping in geuren en kleuren online te volgen is. "Oh no !" denkt een preutse Amerikaan, "Nou en ?" denk je dan als Nederlander.
Ik denk namelijk dat er tegelijk een tendens ontstaat, waarbij mensen
het gewoon niet meer interessant vinden om bepaalde facetten uit je leven
aan te treffen via Google of andere zoekacties. De massa biedt dus ook
een zekere anonimiteit. Een beginnende postbode leest de eerste week nog
af en toe een ansichtkaart, maar daarna boeit zoiets niet meer. Een medewerker
van een camera-bewakingsdient ziet mensen dag-in-dag-uit dingen doen terwijl
ze denken dat niemand kijkt. Er wordt heel wat aan beha's gesjord, in kruizen
gekrabd en in neuzen gepeuterd (en je staat ervan versteld als je ziet
waar men die neusinhoud vervolgens laat). Het valt zo'n medewerker pas
op, wanneer iemand zich plots omdraait of een andere rare beweging maakt.
Toeristen die door een Nederlandse woonwijk wandelen, staan versteld van de inkijk die onze ramen op de begane grond bieden. Pas wanneer de winterkou daartoe dwingt, worden gordijnen gesloten, want "ons ben zuunig". Het is dus de aloude en eenvoudige krenterigheid (en dat geldt echt niet alleen voor Hollanders) waardoor iedereen zich zomaar figuurlijk en soms ook letterlijk bloot geeft.
Als jij zelf al niet de moeite neemt om je werk en privé-leven gescheiden en discreet te houden, waarom verlang je het dan van diensten zoals Google ? We betalen geld om onze producten, diensten en ideeën te laten vinden ("Search Engine Optimisation") en we betalen ook geld om zaken níet te laten vinden. Ik denk dat het nog even duurt eer de digitale burgers dat beseffen en ermee om leren gaan.
En in de tussentijd blijkt niks menselijks ons vreemd.
December 2009.