De PC als "Productiviteitsmiddel"
Columns index
Op de "Opinie" pagina in het NRC Handelsblad van 5 februari staat een uitgebreide uiteenzetting van Wijnand Westerveld, over het (niet) functioneren van de PC als productiviteitsmiddel in bedrijven. Meneer Wijnand is overigens niet zomaar een brievenschrijver, maar de adjunct- directeur van de Automatiserings Gids. Dat legt tot enig gewicht in de schaal.
Wat schrijft de brave borst: de meeste directies zijn totaal onbekend
met PC's, hollen achter de mening van de IT-afdeling aan (een omgekeerde
wereld) en de meeste gebruikers worden eerder gehinderd dan geholpen door
de vaak haperende machines en netwerken. De bijdrage aan de productiviteit
is dus ver te zoeken bij deze uit de klauwen gelopen standaard bureau-
uitrusting. Klap op de vuurpijl: "De PC mag dan goedkoper zijn geworden,
de kosten per geautomatiseerde werkplek bedragen inmiddels tussen de 12.000
en 17.000 euro per jaar." Het blijkt dat bedrijven met een lagere
graad aan automatisering juist productiever zijn dan bedrijven waar men
hortend en stotend probeert 'bij te blijven' met de trend die door PC-fabrikanten
altoos verder wordt opgevoerd. Waarom doen bedrijven het dan toch ? En
wat doen die gebruikers dan ermee ? Wat hebben gebruikers aan PC's met
grafische kaarten die 4-miljoen kleuren kunnen weergeven ? Hoeveel email
heeft slechts een "nice-to-know" gehalte ? Waarom company-wide
upgraden naar software versie zoveel als de meesten nog geen fractie van
hun huidig arsenaal aan applicaties weet te benutten ? Wijnand wijt het
aan de "domheid in de directiekamers". De enigen die er volgens
hem garen bij spinnen zijn ICT-aanbieders en fabrikanten zoals IBM, Dell,
Compaq en Microsoft.
Op zich slaat meneer Wijnand de spijker op z'n kop. Zelf zie ik ook al jarenlang automatiserings-faciliteiten steeds vaker falen en dichtslibben. Gebruikers worden steeds wanhopiger of leunen al ronduit gelaten achterover, als de servers of netwerken het weer eens niet doen, hun machines om de haverklap crashen, applicaties er eigen ideeën op nahouden en bestanden voorgoed zoek zijn geraakt in de verre uithoeken van de Verkenner. IT-afdelingen beseffen niet hoe belangrijk hun diensten voor de bedrijfsvoering zijn en zijn soms niet eens in staat de meest basale onderdelen van hun diensten fatsoenlijk aan te bieden en draaiende te houden. Of ze beseffen het maar al te goed en buiten hun machtpositie uit onder het mom van werkverschaffing ? Als ik de doorsnee systeembeheerder diep in de ogen aankijk, tref ik vaak een wat verveelde, nonchalante blik in de ogen, die verraadt dat ze eigenlijk liever thuis willen zijn en nieuwe PC's voor familie en bekenden in elkaar zetten, want ze kennen ook altijd iemand die privé allerlei hardware levert tegen "heel schappelijke vriendenprijsjes". Hun eigen PC- privé projectjes...
Maar dan de Mac. Jammer genoeg betrekt Wijnand niet de verdiensten van de Macintosh in zijn verhaal. Gelukkig meldt hij ook niet -en passant- "Apple" in het rijtje van merken die meedoen aan deze idioterie in de directiekamer en op de werkvloer. Zou hij bewust Apple buiten beschouwing hebben gelaten (omdat Apple natuurlijk weer in een "niche" markt zit) of weet hij gewoon nog niet dat er één merk computer is dat veel van de door hem opgesomde ellende = niet met zich meedraagt ? Zullen we 't hem stilletjes verklappen ? Of houden we dat geheimpje liever voor ons :-)
Verschenen op MacFreak, 2002.
