Mac OS X 10.2
Columns index
Oplettende MacFreak-lezers zullen misschien gemerkt hebben dat ik een
tijdje geleden in het diepe ben gesprongen. Ben er helemaal voor gegaan.
Met Pogue's Missing Manual onder handbereik, heb ik me eraan overgegeven
en laten inpakken. Ik heb een Jaguar [Mac OSX 10.2] in mijn titanium tank
[PowerBook] gestopt.
Ik had destijds al 10.1 gekocht en er -kort- naar gekeken, maar vond alles
toen nog ronduit moeizaam verlopen. Had een hoop tijd en extra geld
(voor allerlei updates en shareware) eraan besteed, maar voelde me toch
iedere keer weer 'opgelucht' als ik na een periode OSX weer terug mocht
vallen op OS9.
Ik gebruikte liever een oud systeem dat ik functioneel 100% in de vingers
had,
dan een systeem dat nieuwer maar nog niet af was (functioneel en cosmetisch).
Je moest wel héél erg graag in de frontlinie willen meespelen, om met 10.1
aan de slag te gaan.
En ik praatte niet alleen over een gevoel - ik hield een waslijst van punten
bij, die ik hoopte z.s.m. allemaal af te mogen vinken. Want ik wilde wel
over naar OSX maar was niet bereid stappen terug te doen voor mijn dagelijkse
productiviteit. Dan denk ik: ben ik er voor mijn systeem, of is mijn systeem
er voor mij ?
In Jaguar treffen we echter steeds meer exclusief snoepgoed aan zoals iCal, iPhoto, een nieuwe iTunes en iSync. Al dat lekkers biedt direct tegengewicht aan de moeite die je moet doen om te 'switchen' van OS9 naar OSX.
Ik vind het trouwens wel belachelijk dat de meeste OSX-gebruikers nu doen
alsof OS7, 8 en 9 hopeloos en belachelijk waren. We hebben toch maar mooi vele
jaren ermee gewerkt, de Mac erom gekoesterd en eeuwig trouw gezworen. Beetje
'slap' om het nu dan zó hard af te vallen. OSX is krachtiger en mooier in veel
aspecten (en het wordt per versie steeds beter - ik houd het echt bij) maar
om nu te zeggen dat OS9 "Windows-achtig" is, vind ik te ver gaan.
Over de doden spreekt men immers geen kwaad.
Omdat nog lang niet iedereen overstag is (een kwart of een vijfde van de Mac-gebruikers, schat men), wil ik graag mijn mening aan de resterende achterblijvers overdragen. Wie ben ik ? Ik ben een doorgewinterde Mac-fanaat, die met zijn systeem vergroeid is als een ouwe treurwilg die met een schuurmuur verstrengeld is geraakt. (En dan gaan ze nu opeens de boel rigoreus verbouwen.) Maar wie ben jij ?
Laten we de potentiële gebruikers van MacOSX / Jaguar eens indelen:
1. nieuwe Mac-gebruikers die voor het eerst een Mac hebben gekocht.
Deze categorie weet niet beter, pikt OSX waarschijnlijk prima op en vindt
dat ouwe systeem dat af en toe moet opstarten maar raar. Ooo, ik zou
er geld voor over hebben om ook "blanco" met de nieuwe Mac
te mogen leren omgaan, maar helaas verkeer ik niet in die positie.
2. gebruikers die iets met een computer doen, en toevallig Mac hebben.
Ome Jaap en tante Jo maakt het allemaal niet zoveel uit. "Moet ik
hier iets intikken en dan daarop dubbelklikken om mijn fotootjes on-line
te zetten ? Goed hoor, mij best, als 't maar werkt. O kijk, tante Jo in
de caravan !" Ze vonden een iMac leuker, of konden een PowerMac tweedehands
krijgen via een kennis die bij een drukkerij werkt. Die types hebben ook
totaal niks tegen een "Compaq" muismat - als 't maar schuift.
3. Unix-aanhangers die de Mac en MacOSX als een goed alternatief zien.
Deze groep ken ik niet goed, maar als ik de signalen mag geloven, vinden
ze MacOSX echt puik. Een goeie Unix-bak, die ook gewoon desktopperig
werkt, en geen Windows nodig heeft - geweldig ! Eigenwijs als ze zijn,
zullen ze af en toe wel een reden hebben (of na lang zoeken vinden) waarom
ze toch liever niet aan de Mac gaan, maar de minder volhardende Unix-adepten
gaan als een mak schaap voor de Mac-bijl.
4. zware professionals die (o.a.) in de grafische/media-sectoren werken.
Zij hebben heel goeie redenen nodig om de overstap naar MacOSX te overwegen.
Draait hun veelgebruikte software goed onder MacOSX of desnoods adequaat
onder Classic ? Dan gaat het licht op groen en mag Jaguar de werkplek
binnensluipen. De eerste weken hangen er allerlei gele stickers op de
monitoren om de nieuwe toetsen, wachtwoorden en directories terug te
vinden, maar daarna werkt MacOSX als een speer - zeker weten.
5. MacFreaks die het liefst willen dat de Mac ook hun magnetron regelt.
Da's een ander verhaal, of eigenlijk: twéé verhalen.
Òf ze hebben de developer-seeds van 10.2.4 al van het web geplukt en Classic
alleen nog ergens op een backup CD staan. Òf ze hebben met allerlei snufjes
en foefjes en trucjes van hun ouwe MacOS9 (of zelfs 8) een walhalla gecreëerd,
waar met geen speld tussen te komen is. MacOSX bij hen doorvoeren is net
zo'n hachelijke operatie als een Siamese tweeling scheiden.
Mijn persoonlijke gevoelens en bevindingen liggen bij die laatste sub-categorie.
Met allerlei eigen toets-aanslagen en enkele welgemikte klikken draait
mijn wereldje als een tierelier: email, browsen, presentaties, PhotoShop,
Word, PowerPoint, DreamWeaver, SoundStudio en tig andere pakketten en
allerlei hulpmiddelen van “AppleTalk aan/uit" tot “Zoeken in CD-ROM archief"
zitten in de vingertoppen. Het werken erin verloopt soepel en snel, feilloos
en gedachtenloos, zoals verwacht. Af en toe vind ik (speurend of per
toeval) nog wel eens een nieuw juweeltje en kan ik weer 2 onnodige handelingen
of onelegante methoden besparen. Productiviteit en plezier gaan hand
in hand.
En opeens is daar MacOSX en zit je al shocking-klem in een simpel "Open" dialoogvenster.
Alsof je een Windows-nitwit ziet stuntelen in de Verkenner, zo zit je zelf
naar je files te zoeken. Ik wil mijn MP3's niet daar hebben staan waar
Apple dat wil; en ik wil nieuwe programma's eerst in een aparte "te
archiveren" map; en ik wil even met AppleShare die andere Mac zien
- waarom lukt dat allemaal zo moeilijk ?
Het kost je máánden, zo niet járen om diezelfde souplesse op alle onderdelen
van het systeem weer terug te vinden.
Maar ik heb ook op andere dingen gelet. Weet je wat mij het meest stoorde
? De Finder, althans wat ervan over is...
Onder het oude MacOS had ik altijd voldoende schermen-grootte en snel werkende
machines, en nu onder MacOSX wil ik een snellere Mac met een groter scherm,
alleen al voor de Finder ! Al die eye-candy (grotere ikonen, anti-alias
teksten en schaduwranden) kosten veel ruimte en rekenkracht. Zelfs op mijn
6 maanden oude PowerBook 800 MHz zit ik noodgedwongen te hannessen met
grote vensters die helaas vaak langzaam vol druppelen. Mijn normaliter
overdadige scherm biedt onder MacOSX de aanblik van een Joop van den Ende
musical tussen de schuifdeuren: te veel fratsen in een te kleine ruimte.
Dat gaat allemaal niet van harte.
En ook al start je Classic, dan nog komt die Jaguar steeds als een vliegende
olifant door je porseleinkast flapperen, met z'n plompe Finder-vensters
en twee regel grote bestandsnamen. En ik weet intussen wel dat je anti-alias
kan uitzetten en de lettertypen en ikoongrootte hier en daar kan bepalen,
maar dat slaagt vaak maar half en dan zit je toch nog met koeieletters
in je Finder desktop en rommelig gespatieerde priegel-Helvetica's in je
Help-vensters. Wat was er mis met Geneva ? Waar is mijn riante 1280 x 854
pixels grote PowerBook-scherm gebleven ? En waarom helpt Help nooit als
je 'm nodig hebt en werkt drag-and-drop vaak nog steeds niet waar je 't
vaak verwacht ?
En ga mij nou niet vertellen dat ik daarvoor die Terminal moet gaan starten,
want dan leg ik het loodje.
Laat me één ding voorop stellen: Mac OSX zit technisch prima in elkaar.
De solide Unix-onderlaag, de hardware-ondersteuning, de respectabele Classic-integratie,
de hub-gedachte, alles klopt.
Nou ja, op wat schoonheidsfoutjes na (hyperlinks die in Text-edit niet
klikbaar zijn, openklap-driehoekjes die buiten hun dialoog vallen, radio-buttons
die zelden mooi uitgelijnd staan, verschillende sneltoetsen voor Voorkeuren,
zelfs in Apple's eigen iApps, etc.) maar dat zal de pret niet drukken.
MacOSX draait robuust, de iApps (samen met .Mac) werken absoluut lekker,
de meeste belangrijke productiviteits-software draait goed onder MacOSX,
dus die trek je één keer open en daar ben je verder mee zoet.
Categorie 1 t/m 4 mag wat mij betreft meteen met die Jaguar gaan stoeien,
maar ik denk dat ik de komende maanden nog vaak van opstartschijf zal wisselen...
Mijn conclusie: MacOSX 10.2.X is geen Jaguar maar Dombo de Vliegende Olifant, die denkt dat hij sierlijk en gracieus door de circustent kan vliegen. Voor veel werk is hij een hulpvaardige domme kracht en zijn uiterlijk en charme is ronduit aandoenlijk. Maar voorlopig houd ik het op de gekooide leeuwen en tijgers in mijn piste.
Verschenen op MacFreak, 2002.