De geur van satésaus
Columns index
Ik heb 't zelf de afgelopen weken weer aan den lijve mogen ondervinden.
Je loopt door een bedrijf waar ze voornamelijk (zeg maar gerust: uitsluitend) met Windows werken. In een uithoek staat nog wel eens een èchte Unix trouw te tuffen, maar op de bureaus niets anders dan Billy Boxen, zoals ik PC's ook wel eens liefkozend noem (want ik ben een gast, dus ga niet meteen schelden - dat doen ze later zelf wel).
Tijdens een bespreking moet ik iets visualiseren waarbij pen en papier niet toereikend zijn, dus ik pak m'n PowerBook uit de tas, kwak deze neer, klap 'm open, het MacOS floept aan en 2 tellen later zit ik in PowerPoint, Explorer of PhotoShop te klikken. Het gesprek vervolgt en niemand zegt iets. Maar meestal zit er ééntje (soms twee) amechtig naar je staren alsof je in het openbaar je broek hebt laten zakken of zware porno op tafel hebt gesmeten. Met zo'n blik van "hoe durf je, mijn baas zit erbij en kijkt ernaar". Of juist "jij durft, daar zal mijn baas van opkijken".
De baas is overigens meestal niet onder de indruk van dit soort exhibitionisme, hij (of zij) werpt je hooguit spontaan een opmerking toe zoals "mooi hoor, die Apple, heb er in Amerika ook even mee gewerkt" of "duur hè, dat ding". Maar die ene stille aan tafel, die blijft je aankijken.
Na de bijeenkomst blijkt meestal wat voor type het is: een IT-er die nèt alle Billy Boxen gereviseerd heeft en mijn actie ronduit provocerend vindt, òf het was een medewerker die al jaren om een Mac bedelt (en er geen krijgt) en door deze presentatie weer moed heeft. Hoe dan ook, je voelt je op dat moment een Mac-missionaris. Je bent geneigd Apple's hoogstpersoonlijke marketing-man of -vrouw te gaan spelen, en een heel verhaal af te gaan steken, waarom liever Apple, wat is mis met Windows, hoeveel procent, hoe weinig virussen, noem maar op. Maar pas op...
De IT-er heeft waarschijnlijk héé-le-mááál geen behoefte aan een pleidooi dat zijn (of haar) dagtaak grondig om zeep helpt en betekent dat alle spaarzaam vergaarde kennis aan de kant kan worden gezet. Stel je voor, dat zou niemand leuk vinden, al is het nòg zo'n terechte waarheid die je verkondigt. Het blijft dan bij verbaal wapengekletter.
De stille genieter heeft gewoon pech. Wil je hem/haar zonodig lekker maken met jouw vrijheid en mogelijkheden ? Tenzij je er een date en een levenspartner hoopt aan over te houden (samen een keer lekker met de Mac spelen), moet ik je afraden om deze man of vrouw nog langer te laten hunkeren naar iets (voor hem/haar) onbereikbaars.
Maar wat je mag je dan wèl doen, als rechtgeaarde MacFreak met een PC gefixeerde buurman, oppas, familielid, collega of parkiet ? Mijn advies: gewoon niks, tenminste niets wat je normaal ook niet zou doen. Gewoon doen wat je ermee wil doen, laten zien wat je ermee gedaan hebt en vooral niet proberen de ander over de streep te trekken. Je mag het proberen, en als het lukt zal je je voelen alsof je een ziel gered hebt, maar als het niet lukt dan staat het contact zo onder druk van dat meningsverschil. En trouwens, als het wèl lukt en er gáát iets mis, dan krijg je vaak al je argumenten en beloften keihard terug op je bord...
Een PC-gebruiker moet eerst zelf 'durven' zeggen "ik overweeg een Mac", dan pas heeft jouw pleidooi zin, dan pas bereik je de mens achter de gefixeerde PC-gebruiker.
Er is ook nog een andere reden waarom je vooral niet met PC-gebruikers moet praten over de keuze Mac of Windows. De meeste mensen hebben (net zoals kleine kinderen) eerder de neiging om niet te luisteren naar wat je zegt, maar om te doen wat jij doet. Dat zie je ook in de supermarkt: als een hostess een onbekend product aanprijst, denken de meeste mensen "jaja, even proeven, lekker hoor, maar laat maar zitten". Maar als ze bij de kassa zien dat meer mensen die satésaus voor spruitjes in de kar hebben liggen, dan denken ze "hmm, toch eens proberen".
Apple's Switch campagne toont ons testimonials, klanten die spruitjes met satésaus aandurfden. Die moeten wij dus niet (na)doen, dat moet de PC-gebruiker zèlf gaan nadoen. En dat kost tijd, veel tijd.
Wellicht kan je je nauwelijks voorstellen dat veel mensen zo ineen zitten, want... jij bent een Mac-gebruiker en die staan vaak al meer 'open' voor advies of iets nieuws, overtuigen elkaar graag en luisteren ook naar elkaar. Dus: luister nou naar me, laat die PC-gebruiker nou maar lekker die geur van satésaus ruiken. Over een tijdje komt-ie vanzelf wel naar je toe met de vraag "heejehh.... die Mac hè, ik wil misschien ook een gaan kopen maar weet niet..." enzovoorts. Zet dan de pinda's klaar en je Mac aan en ATTACK !
Ga dan niet meteen anti-Microschofterig te keer, want dat vindt zo iemand nog niet leuk om te moeten horen (waarschijnlijk is je 'prooi' die mening zelf al toegedaan, maar dan nog). Houd het vriendelijk, beschaafd en een tikkeltje mysterieus, da's de stille kracht... van satésaus.
Verschenen op MacFreak, 2002.