Lekker Centraal
Columns index
Alles
via een hub
of alles op een hoop ?
Het is de typische denkfout van een technisch gefascineerd iemand, om te wensen dat zoveel mogelijk functies zouden moeten kunnen op/met/via dat ene apparaat wat men zo zeer bewondert.
In het vroege tijdperk van de industrialisatie bedachten huis-inrichters
en technische ingenieurs dat allerlei technieken in en om het huis moesten
worden aangedreven door één centraal opgestelde stoommachine. Datzelfde
gold in vergelijkbare fasen voor de brandstofmotor en nog later de electrische
motor. En bij computers bekruipt ons vaak hetzelfde verlangen.
Apparaten worden daarbij steeds kleiner en functies steeds breder. Waarom
zou je ze niet laten samensmelten ?
Vroeger hing er één centrale klok aan de kerktoren in het dorp en stond er één centrale telefoon in een wijk, voor iedereen. Nu hangen we die klokken om onze pols en stoppen we een mobiel in onze binnenzak. En sommigen convergeren die functies (klokje op mobiel) maar soms houden we ze liever apart, of hebben we ze zelfs dubbelop. Dat fenomeen heet "comfort" en daar zijn mensen dol op.
Dus als een apparaat een belangrijke functie heeft, dan kan men die beter self-supporting laten werken en hooguit laten samenwerken met andere apparaten. Het lijkt dan misschien meer geld en materialen te kosten dan wanneer men de taak centraal laat aandrijven of uitvoeren door één kracht- (of informatie-) bron, maar dat blijkt slechts een tijdelijk argument. Een functie blijkt meestal belangrijker dan het apparaat of de techniek. Zelfs de kosten van een extra apparaat nemen we vaak voor lief. Als het apparaat met die functie aanslaat, zal massa-productie de prijs daarvan toch snel doen zakken.
Dus hebben we ons huis nu vol staan met apparaten die een groot deel van
de tijd geen steek uitvoeren maar direct aanspreekbaar zijn zodra we die
functie nodig hebben.
In een doorsnee huis schuilen tientallen zo niet honderden electromotoren,
tientallen CPU's in vele vormen en gedaanten, ettelijke beeldbuizen en
schermen, klein en groot, CRT en LCD's, klokken in magnetrons en televisies,
tuners in video-recorders, wekkerradio en walkman, etc.
Ooit al eens geteld hoeveel toetsenbordjes er rond een balie van bijv.
een tankstation zwerven ? Allemaal even belangrijk, met de nadruk op "even" in
de betekenis van "af en toe". Dus rechtvaardigt de functie een
eigen toegespitst apparaat en een eigen bestaan op die balie. • Niemand
zal opperen om er toch maar eens één ding van te maken.
Zou je de discussie openen om er één centraal en alleskunnend apparaat van te maken, dan wordt dat een eindeloos steekspel van voors en tegens voor ieders persoonlijke voorkeur en interpretatie van wat belangrijk is. Dan weet je ook zeker dat de uitkomst uiteindelijk het meest slappe compromis wordt van alle bevlogen overwegingen. Waarschijnlijk zelfs de keuze van degene die het minst betrokken is bij het werkelijke gebruik van de apparatuur, maar die het beste contact heeft met bijv. inkopers en financiële bobo's.
In kantoor-omgevingen woedt regelmatig een verhitte discussie over wel of niet Apple voor bijv. een grafische afdeling. De IT-managers weigeren kantoormatig essentiële functies zoals email, administratie-software, Office en MineSweeper te implementeren, laat staan te ondersteunen op Macs. En als de grafo's daaraan mee willen doen, dan moeten ze maar grafisch gaan werken op de zaligmakende PC's. Dan kan je gaan proberen om de carrière van een horde IT-managers te gaan ombuigen naar Mac, maar dan ben je wellicht lang bezig. En Virtual PC of Office voor Mac zijn geen optie, want "het netwerk en zo".
Dergelijke discussie is echter kort te sluiten door een heel simpele zet: zet gewoon een PC náást die Mac, speciaal voor aansluiting op al die kantoor-functies. Iedereen blij. Dat kost dan een extra PC, so what ? Nadeel is alleen dat je met die twee klokken in de menu- en startbalk, het LCD-klokje in je bureau-calculator, de kantoorklok aan de muur en een kerkklok in de verte nooit meer weet hoe laat het nu precies is...
Verschenen op MacFreak, 2002.